Sumartörn - sorg - lífið

Sé að margir eru duglegir að halda áfram að skrifa í dagbókina og minntist þá orða Will Richardsson um sína nemendur, en það kom honum mikið á óvart að nemendur hættu að skrifa í vefdagbókina þegar námi lauk. Hann uppgötvaði í raun að flestir nemendur héldu dagbók fyrir kennarann en ekki fyrir sig. Hann er einn af þessum mönnum sem hafa þetta sem lífsstíl og finnst annað ótækt, enda er hann greinilega mikill hugsjónamaður og er hluti af bloggsamfélagi sem miðlar upplýsingum og hugleiðingum sín á milli á þessum skemmtilega miðli.
Ég er búin að uppgötva það að ég er ennþá þarna einhvers staðar á milli - er ekkert að skrifa nema ég hafi þörf fyrir það. Svo getur vel verið að það breytist með tíð og tíma og allar flóðgáttir hugsana og afreka rati inn á vefinn!! - hver veit?

Annars erum við kennarar og starfsfólk í FS gjörsamlega miður okkar vegna skyndilegs fráfalls samkennara okkar Gísla Torfasonar. Þessi hressi og káti strákur, sem greiddi götu ótal nemenda og var hvers manns hugljúfi - bara dáinn fyrirvaralaust - enginn aðdragandi. Enn og aftur erum við minnt á hve lífið er hverfult og hvað við þurfum að nota tímann vel. Tveim dögum áður héldum við síðasta kennarafund á þessu starfsári og þar var Anna Lea Björnsdóttir fundarstjóri. Í lok fundarins bað hún alla viðstadda að snúa sér að næsta manni, faðma hann og segja viðkomandi hve vænt okkur þætti um hann. Bara þetta litla atriði hjálpaði okkur öllum þegar áfallið kom og við vorum henni afar þakklát - en svona er þessi elska - alveg frábær.